BEKLIM DE MONT VENTOUX VANUIT BÉDOIN

Vanuit Bédoin, een leuk fietsdorp aan de voet van de kale reus, is de klim 21,4 km lang. Je overwint 1.603 hoogtemeters, met een pittig gemiddeld stijgingspercentage van 7,5% tot de 1.912 meter hoge top. De eerste 5,5 km zijn het eenvoudigst, met stijgingspercentages tot 6%. Je fietst langs boom- en wijngaarden door een rustig landbouwgebied en passeert Saint-Colombe. Gebruik dit deel om in je klimritme te komen. Na Saint-Estève begint het beruchte bos. Dit is het zwaarste deel. De gemiddelde stijgingspercentages komen kilometers lang niet onder de 9%! Je wringt jezelf naar boven op lange rechte stroken waar je maar langzaam vooruitkomt, vooral op warme dagen. Na 15 km klimmen bereik je Chalet Reynard waar de druk even van de benen kan voordat je het iconische, kale maanlandschap inrijdt.

In het open gedeelte is de klim iets minder steil, maar harde wind kan het zwaar maken. De weg zigzagt omhoog, met steeds vaker uitzicht op de top en de beroemde zendmast die maar langzaam dichterbij komt. De kenmerkende zwart-geel gestreepte paaltjes langs de weg markeren de weg omhoog als er sneeuw ligt. Stok voor stok kruip je naar boven. Als je energie over hebt om rond te kijken dan wordt je rijkelijk beloond. Je kunt vele kilometers ver kijken en de uitzichten zijn prachtig. Op anderhalve kilometer voor de top passeer je het Tommy Simpson monument, waar veel wielertoeristen even stoppen, maar jij klimt door. Het laatste stuk is pittig, met een gemiddelde stijging van bijna 10%. Tanden op elkaar en vechten tegen de wind, en dan ben je boven. Daal voorzichtig af!

MIJN ERVARING MET MONT VENTOUX

In september 2022 had ik samen met Rob deelgenomen aan de Coast to Coast Pyrenees toe we op de terugweg besloten de Mont Ventoux weer een te beklimmen. We waren allebei sterk uit deze etappetocht gekomen en waren toch in de buurt. Ik had superbenen! In het bos hielden we het tempo hoog met de kans op een PR in gedachten. We haalden continu mensen in en renners die in ons wiel probeerden te blijven moesten dat bekopen (ten minste in mijn gedachten). Vol moraal bereiken we Chalet Reynard, dit zou een supertijd worden! Na een paar bochten bereikten we het maanlandschap. Het leek alsof we tegen een muur fietsten! Er stond een zware wind pal tegen. Mijn benen liepen vol en ik voelde ineens de opgestapelde vermoeidheid van de afgelopen week. We kwamen in de laatste kilometers nauwelijks vooruit. Ik was opgelucht boven te zijn.